6 Maart was ik jarig. Ik werd 40, dus dat moest groot gevierd worden. Ik heb het op school gevierd en ben zaterdag met vriendinnen uit geweest. Zondags kwamen beide opa’s en oma’s voor mijn verjaardag. Gezellig, totdat mama tegen me zei dat Dito gestorven was. Zijn hart wilde niet meer. Dat was wel even een klap zeg. Ik weet vanaf dat moment ook niet meer precies wat ik gedaan heb of afgesproken.
De rest van de week was ontzettend raar. Ik probeerde om niet in de automatische piloot te gaan, maar ik betrapte me erop dat er gaten vielen in mijn geheugen. Vroeg me bijvoorbeeld af hoe ik op school was gekomen. Gelukkig kon ik me op school nog wel concentreren en zo wat afleiding vinden. Tegelijk krijg ik contact met de moeder Dito's dochtertje, die een oude bekende blijkt te zijn. Het contact is heel puur en eerlijk en tegelijk heel vertrouwd. Ik ben blij als ik kan helpen door een mooie foto van Dito door te mailen. Dat zoiets simpels zoveel troost kan geven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten