Ik denk dat we er nog lang niet zijn. De theologie van het lichaam van JPII was een mooi begin. Toen ik de cursus volgde, voelde ik de waarheid erin, maar miste ik ook iets. Alsof het plaatje nog niet af was. Heb er nooit mijn vinger op kunnen leggen. Maar het begint nu te dagen.
Seksualiteit is iets exclusiefs, iets wat alleen tussen twee levenspartners is. Niet al bij een verliefdheid, en al helemaal niet om uit te proberen of je wel bij elkaar past bij elke verkering die je hebt, maar als je echt van elkaar houdt en voor elkaar gekozen hebt, na een lange, zorgvuldige weg van onderzoek en voorbereiding, én na inzegening van je huwelijk. Als je samen kunt wachten tot die tijd, is je huwelijk zo sterk dat het bestand is tegen alles wat je op jullie weg komt.
Seksualiteit is dan niet alleen puur de seks, maar veel - veel meer dan dat. Het is doorheen de hele relatie, hoe je met elkaar omgaat, hoe je elkaar lief hebt, hoe je voor elkaar zorgt, hoe je elkaar aanvult, hoe je met elkaar communiceert. Het is hoe je met elkaar verbonden bent in doen en laten, in lichaam en in Geest. Zolang twee partners God als richtlijn hebben en Hem in hun midden plaatst, ook tijdens de meer intieme momenten, zie ik een 'match made in heaven'. Als een liefde tussen twee mensen zo echt is dat hij gloeit, kan niet ontkennen dat God in hun midden is.
Helaas sluit de kerk door haar regeltjes een heel groot deel van haar eigen gemeenschap uit. Volgens de leer van de RK kerk mag je niet trouwen als je ouder bent dan de vruchtbare leeftijd, als je sowieso (nog) niet open staat voor een zwangerschap (en dus voorbehoedsmiddelen gebruikt), als je van tevoren al weet dat je onvruchtbaar bent en als je een partner van hetzelfde geslacht wil trouwen.
Ik ben van mening dat deze groep juist heel vruchtbaar (het vruchtbaarst) is voor de kerk. Dit zijn meestal de mensen van wie het hart het grootst is, en van wie de kerk de meeste dienstbaarheid kan verwachten. Mits ze niet buitengesloten worden, natuurlijk.
En dat buitensluiten gebeurt gek genoeg alleen bij partners van hetzelfde geslacht. Alle andere mensen worden met open armen ontvangen. Zelfs mensen die gescheiden zijn en een nieuwe relatie hebben worden met open armen ontvangen en binnen gehaald, ook al zijn ze niet getrouwd en leven ze (volgens de regels) in zonde samen. HoLeBi's mogen zijn wie ze zijn (zegt de kerk) maar moeten zichzelf ontkennen en worden gedwongen hun leven in eenzaamheid te leven. Ze moeten de kern waar de Liefde zit vernietigen, negeren en af laten sterven. Niet gek dat er maar een enkeling is die dat kan. De rest voelt zich buitengesloten.
Door deze groep buiten te sluiten, ontstaat juist de goddeloosheid waar iedereen zo van walgt. Maar wat zou er nou gebeuren als we deze groep net als alle ouderen, gescheidenen en onvruchtbaren met open armen zouden verwelkomen? Ik denk dat we een revolutie zouden krijgen. Door de acceptatie van de kerk zal de acceptatie in de maatschappij in een stroomversnelling komen. Niet alleen omdat de kerk nou eenmaal een voorbeeldfunctie heeft, maar ook omdat de koppels van hetzelfde geslacht weer heel zullen zijn. Ze zouden het gezicht van God gaan weerspiegelen in hun liefde voor elkaar en voor God. En wie die Liefde ziet, kan niet anders dan die liefde accepteren.
Ik wens het iedereen toe om eens een koppel te leren kennen die al in eenheid met God samen is. En ik hoop dat dan iedereen gaat zien wat ik zie: een wereld die een stukje minder gebroken is. Want alleen door de Liefde kunnen we de wereld weer heel maken.
