Met mezelf door de bocht...

Met mezelf door de bocht…

Ik ging met de trein naar Heerlen, waar ik had afgesproken.

Daags tevoren had ik afgesproken met een vriendin, dat ze me naar station Oisterwijk zou brengen. Wel een half uur vroeger dan nodig, maar goed, beter te vroeg dan te laat.
Ik was dus ruim op tijd opgestapt en in Eindhoven moest ik overstappen.

Op het spoor waar 'mijn trein' aankomt en vertrekt, rijden om en om het kwartier de trein naar Maastricht en naar Heerlen. En op het moment dat ik aankom, moet eerst de trein van Maastricht binnen komen, een kwartier later komt die van Heerlen. Terwijl ik wacht, zie ik op de monitor dat de eerstkomende trein naar Heerlen komt te vervallen, dus besluit ik om een half uur langer te wachten, ik heb toch de tijd...

Maar als de trein naar Maastricht binnen is gekomen spoort de conducteur me aan met deze trein mee te gaan tot aan Sittard. Ik twijfel, want eigenlijk wilde ik wachten. Maar toch stap ik in. In de trein check ik even op mijn NS-App hoe laat ik aan kom en hoe laat ik dan mijn aansluiting heb en op welk perron ik moet zijn. Ondertussen wordt ik ook wat afgeleid door de andere passagiers. Ik tel de stations die we passeren, maar schijnbaar mis ik er dus één; die van Sittard. En plotseling zit ik in Maastricht! Oei!

Ik stap uit en spreek de conductrice aan die ook uit de trein stapt. Ze wijst naar de overkant naar de trein die “onderlangs” ook naar Heerlen gaat. Dat is een stuk sneller dan terug naar Sittard en dan weer naar Heerlen. Ik zie dat ik nog geen minuut heb om op die trein te komen, dus ik zet er flink de pas in om deze trein niet te missen. Trap op, over het spoor en aan de andere kant weer snel naar beneden. Ik probeer gaandeweg nog snel bij Veolia in te checken met mijn OV-kaart, maar ik krijg een rood licht, dus dan maar zwart rijden. Ik zie ook nergens een conducteur lopen, dus kan ook niks meer navragen. Zodra ik zit begint de trein al te rijden. Op hoop van zegen, dat we de goede kant op gaan. En een schietgebedje dat ik niet in de kraag gevat word. Ik kom door allerlei leuke kleine dorpjes waarvan ik de namen niet ken, laat staan uitspreken. Maar ik zit toch de hele tijd op het puntje van mijn stoel omdat ik nog steeds niet zeker weet of ik de goede kant op ga. We stoppen ook in Valkenburg waar ik toch al vaak was geweest, maar nog nooit vanuit de trein had bekeken, heel bijzonder. Maar: oh my Goodness, waar op de landkaart ben ik? En dan, ineens, stoppen we op 'station Heerlen-woonboulevard'. Een 'joepie-gevoel' overvalt me en een paar minuten later rijden we ook station Heerlen binnen. Bijna een kwartier later dan ik afgesproken had, maar ik bén er in ieder geval!

De terugreis ging gelukkig een stuk soepeler! Niet alleen omdat ik nu leesvoer had waardoor de tijd voorbij vloog; Ik was net te laat voor de trein die ik normaal heb in Heerlen, maar omdat die vertraagd was, kon ik nog opstappen. Deze ging tot aan Eindhoven, in plaats van naar Schiphol. Mooi, want daar moest ik toch overstappen en dan kan ik ook niet per ongeluk een station te laat uitstappen! Ik ben naar Tilburg gereisd en daar heb ik ook niet al te lang meer op mijn bus moeten wachten. Dat ging in ieder geval een stuk vlotter dan de heenreis!

Het was echt weer zo’n typische ‘Mea-dag’!

 

Alphamannetjes

Alphamannetjes

 

Ik kom ze regelmatig tegen: Alphamannetjes. Vaders die charmant zijn, een beetje gevaarlijk soms, een goedlopend bedrijf, succesvol bij de vrouwtjes, een grote auto -die hij overigens overal mag parkeren-, een snelle babbel, twee of drie leuke kinderen (die, als je ze beter kent eigenlijk strontverwend zijn), een goed huwelijk, mooie vakantiefoto’s, etc.

Alphamannetjes. De (verkeers-)regels gelden voor hun niet. Zij komen overal mee weg. Zij hebben overal een mannetje en via-via kennen ze iedereen. Als je iets gedaan wilt krijgen, kun je maar beter een alphamannetje kennen, want dan is alles zo geregeld.

Maar, hoe groot of invloedrijk zo’n alphamannetje ook is, de tijd is ook voor hen onverbiddelijk en ongenadig. Als ze eenmaal wat ouder worden, slaat de onrust toe. Ze verliezen de grip op hun omgeving. Ze verliezen aan macht en aanzien. En toch willen ze graag gezien blijven worden. Met al dat vrouwelijk schoon, dat niet direct in de gaten heeft dat de tijd en het verval toeslaat, is de verleiding dan ook groot om zijn ego een oppepper te geven met een jongere versie van de vrouw met wie hij al jaren samen was, met wie hij kinderen heeft, met wie hij zo vaak gelukkig op vakantie is geweest. Zonder pardon wordt zij aan de kant gezet, want er moet een nieuwe weg ingeslagen worden. Dat vooral de kinderen hier grootste dupe van zijn wordt weggewuifd; ‘want er zijn zoveel mensen die gescheiden zijn en, ach, we maken wel goede afspraken, en de kinderen willen toch zeker dat papa ook gelukkig is? (alsof het geluk van papa vóór gaat aan het geluk van de kinderen)’. De oude vrouw wordt dus ingeruild voor een jonge vrouw. Dat het mannetje vanaf nu niet meer zichzelf kan zijn maar zich ten alle tijden voor moet doen alsof hij een jonge god is, heeft hij niet door. Want zeg nou eerlijk, welke jonge blom wilt er een oude, versleten, tweedehands man met kinderen en een ex? Geen één toch? Dus moet hij zich groot houden, want anders is de jonge blom weg. Dat zijn eigen vrouw, die hem al van zijn jeugd af aan kent hem liefheeft, met alle gebreken en tekortkomingen en hem met alle liefde en plezier tot aan de dood toe wil blijven liefhebben en verzorgen, doet er niet meer toe. Teruggaan is geen optie, dat is een gepasseerd station. Dat zou een vreselijke afgang zijn voor het alphamannetje. Toe te moeten geven dat hij het mis had.

 

Toch, op het schoolplein verlegt de aandacht van het vrouwvolk zich ook. Als het alphamannetje de kinderen wegbrengt of ophaalt, staan de vrouwtjes geschaard rondom het nieuwe, jonge alphamannetje dat in de kracht van zijn leven is. De vrouwtjes groeten het oude alphamannetje nog wel, maar zullen niet meer in grote getalen aan zijn lippen hangen en interesse in hem tonen.

 

Vanmorgen stond een nieuw alphamannetje met zijn –veel te grote- auto dwars op de oprit van de school. Hij was wat aan de late kant, dus dan mag hij zijn auto zo parkeren dat er niemand anders meer langs kan, of dat je er helemaal omheen moet. De kinderen waren te laat, maar dat kan hij zich veroorloven. Met een glimlach weet hij de juf om zijn vinger te winden, die vervolgens het kind met liefde in de klas neemt, ze heeft er plots alle begrip voor. Een groep vrouwtjes, die zich in de gang hebben opgehouden omdat ze nog even naar hun kind in de klas wilden kijken, verleggen hun aandacht van hun kroost naar het mannetje dat langs komt lopen en volgen het mannetje naar buiten, waar ze nog een hele poos door blijven babbelen. Dat de auto met draaiende motor nog steeds op de oprit staat doet er niet toe. Wat híer is en nú, dat is belangrijk. Nú moet hij indruk maken om zijn positie te verstevigen. Dat hij eigenlijk heel veel haast had en een afspraak had met een klant doet er even niet toe. Die klant wacht wel. En hoe laat het ook wordt, met een glimlach, een vlotte babbel en zijn natuurlijke charme is het hem zo vergeven.