27-11-2018
Nachtmerries, energiegebrek, lusteloosheid, vreetbuien, geen honger, slecht slapen, huilbuien, woorden zeggen waar ik later spijt van heb, neerslachtigheid, niet meer naar mijn werk willen, niet meer naar de bioscoop willen, geen spelletjes op de telefoon meer willen spelen, niet meer uit mijn bed willen komen, niemand willen zien, niks meer gedaan krijgen, belangrijke dingen door elkaar halen, dingen die ik voorheen blindelings deed met twee vingers in mijn neus ineens heel ingewikkeld vinden, niet meer blij worden als er een grapje gemaakt wordt en eigenlijk helemaal nergens meer blij van worden...
Het klinkt serieus alsof ik in een flinke dip terecht ben gekomen.
Ik moet me richten op mijn werk, dat leidt af. Tranen zitten hoog. Ik voel ze prikken in mijn ogen. Ik onderdruk een snik die al de hele ochtend duurt.
Wat moet ik doen om uit deze situatie te komen?
Buiten is het koud. De kou komt binnen. De kou IS al binnen. De verwarming moet omhoog, waardoor de lucht droog is. Ik krijg hoofdpijn. Ik heb de mensen nodig die ik lief heb, maar die zijn niet bij mij. En ik niet bij hun.
Het is bewolkt buiten. De zon is niet te zien. Binnen moeten de lichten aan. Het liefst kruip ik in bed en slaap tot de zon weer wat meer zijn best gaat doen. Mijn lichaam doet of het 24/7 nacht is. Ik wil slapen, voel me moe. Doe dat licht uit. Ik zonder me af, wil niet praten. Ik denk nog maar aan één ding: hoe los ik dit op?
Ik voel onrust. Mijn hartslag is hoog. Mijn ademhaling ook. Ik wil rennen. Weglopen. Ik zucht. Mijn hoofd voelt licht aan. Mijn gedachten vechten om voorrang. Ze springen van het één op het ander. Mijn hersens draaien overuren en raken oververhit. Ik voel mijn oren heet worden.Ik wil naar huis, naar bed. Maar thuis wacht mij ook geen rust, moet ik ook van alles.
