Alphamannetjes
Ik kom ze regelmatig tegen:
Alphamannetjes. Vaders die charmant zijn, een beetje gevaarlijk soms, een
goedlopend bedrijf, succesvol bij de vrouwtjes, een grote auto -die hij
overigens overal mag parkeren-, een snelle babbel, twee of drie leuke kinderen
(die, als je ze beter kent eigenlijk strontverwend zijn), een goed huwelijk,
mooie vakantiefoto’s, etc.
Alphamannetjes. De (verkeers-)regels
gelden voor hun niet. Zij komen overal mee weg. Zij hebben overal een mannetje
en via-via kennen ze iedereen. Als je iets gedaan wilt krijgen, kun je maar
beter een alphamannetje kennen, want dan is alles zo geregeld.
Maar, hoe groot of invloedrijk zo’n
alphamannetje ook is, de tijd is ook voor hen onverbiddelijk en ongenadig. Als
ze eenmaal wat ouder worden, slaat de onrust toe. Ze verliezen de grip op hun
omgeving. Ze verliezen aan macht en aanzien. En toch willen ze graag gezien
blijven worden. Met al dat vrouwelijk schoon, dat niet direct in de gaten heeft
dat de tijd en het verval toeslaat, is de verleiding dan ook groot om zijn ego
een oppepper te geven met een jongere versie van de vrouw met wie hij al jaren
samen was, met wie hij kinderen heeft, met wie hij zo vaak gelukkig op vakantie
is geweest. Zonder pardon wordt zij aan de kant gezet, want er moet een nieuwe
weg ingeslagen worden. Dat vooral de kinderen hier grootste dupe van zijn wordt
weggewuifd; ‘want er zijn zoveel mensen die gescheiden zijn en, ach, we maken
wel goede afspraken, en de kinderen willen toch zeker dat papa ook gelukkig is?
(alsof het geluk van papa vóór gaat aan het geluk van de kinderen)’. De oude
vrouw wordt dus ingeruild voor een jonge vrouw. Dat het mannetje vanaf nu niet
meer zichzelf kan zijn maar zich ten alle tijden voor moet doen alsof hij een
jonge god is, heeft hij niet door. Want zeg nou eerlijk, welke jonge blom wilt
er een oude, versleten, tweedehands man met kinderen en een ex? Geen één toch?
Dus moet hij zich groot houden, want anders is de jonge blom weg. Dat zijn
eigen vrouw, die hem al van zijn jeugd af aan kent hem liefheeft, met alle
gebreken en tekortkomingen en hem met alle liefde en plezier tot aan de dood
toe wil blijven liefhebben en verzorgen, doet er niet meer toe. Teruggaan is
geen optie, dat is een gepasseerd station. Dat zou een vreselijke afgang zijn
voor het alphamannetje. Toe te moeten geven dat hij het mis had.
Toch, op het schoolplein verlegt de
aandacht van het vrouwvolk zich ook. Als het alphamannetje de kinderen
wegbrengt of ophaalt, staan de vrouwtjes geschaard rondom het nieuwe, jonge
alphamannetje dat in de kracht van zijn leven is. De vrouwtjes groeten het oude
alphamannetje nog wel, maar zullen niet meer in grote getalen aan zijn lippen
hangen en interesse in hem tonen.
Vanmorgen stond een nieuw alphamannetje
met zijn –veel te grote- auto dwars op de oprit van de school. Hij was wat aan
de late kant, dus dan mag hij zijn auto zo parkeren dat er niemand anders meer
langs kan, of dat je er helemaal omheen moet. De kinderen waren te laat, maar
dat kan hij zich veroorloven. Met een glimlach weet hij de juf om zijn vinger
te winden, die vervolgens het kind met liefde in de klas neemt, ze heeft er
plots alle begrip voor. Een groep vrouwtjes, die zich in de gang hebben
opgehouden omdat ze nog even naar hun kind in de klas wilden kijken, verleggen
hun aandacht van hun kroost naar het mannetje dat langs komt lopen en volgen
het mannetje naar buiten, waar ze nog een hele poos door blijven babbelen. Dat
de auto met draaiende motor nog steeds op de oprit staat doet er niet toe. Wat
híer is en nú, dat is belangrijk. Nú moet hij indruk maken om zijn positie te
verstevigen. Dat hij eigenlijk heel veel haast had en een afspraak had met een
klant doet er even niet toe. Die klant wacht wel. En hoe laat het ook wordt,
met een glimlach, een vlotte babbel en zijn natuurlijke charme is het hem zo
vergeven.
