Oud

Ook uit de oude doos. In meerdere opzichten...

10-05-2008

Ik begeef me hier in mijn vrijwilligers werk en met mijn hobby’s heel veel tussen de oudere mensen. En daar komen steeds weer van die leuke en gezellige geluiden vandaan. Een uitstapje naar hier, naar het theater, of een busreisje, cursussen, gezellig een kopje koffie of een etentje, een fietstocht of een wandelroute, en zelfs op vakantie. Allemaal via of met de KBO! De oudjes hier in het dorp hebben het soms echt druk, ze zijn actief en onder de mensen (al zijn dat vooral ook andere oudjes). Maar het is leuk en ze praten er nog lang over na.

Regelmatig doe ik vrijwilligerswerk op de pastorie. Zo ook met Annie en Frida. Frida’s wereldje is eigenlijk al een beetje kleiner aan het worden. Ze heeft haar kinderen en haar kleinkinderen. Haar man is gestorven en ze woont in het bejaardentehuis. Een paar jaar geleden heeft ze iets gehad waardoor haar gezicht aan 1 kant verlamd is geraakt (ik denk een beroerte). Daardoor kan ze nu niet goed meer zien en omdat het er eng en lelijk uitzag was ze zich gaan isoleren. Maar nu ze merkt dat mensen gewoon tegen haar blijven doen en haar zelfs te hulp schieten om haar oog te druppelen, is ze niet meer te stoppen. Ze doet niet overal aan mee. En als ze meedoet met een activiteit, geniet ze er zo van dat ze er weken over blijft praten.

In het begin, toen ik Frida pas leerde kennen zei ik het nog wel eens, dat ze dat de week ervoor ook al had verteld, maar dat doe ik nu niet meer. Ik laat haar lekker vertellen en luister elke week geboeid naar haar verhalen die ze steeds weer met evenveel passie verteld. En als ze even niet meer weet wat ze ook alweer wilde vertellen vul ik haar aan, zodat ze zelf weer verder kan met haar verhaal.

Frida is één van de voorbeelden van het goede werk van de KBO. Er wordt niet alleen genoten van de activiteit zelf, maar op die leeftijd nog zoveel mooie, warme en nieuwe herinneringen maken, dát maakt de KBO zo bijzonder.

Alle Annie’s, Frida’s, Truus’en, Cees’en, Henken, Jannen, Ad’s en al die andere mensen hebben zo hun eigen verhaal. En ik weet zeker dat ze heel blij zijn dat deze vereniging bestaat en inspeelt op de behoefte van de 55 plusser van vandaag.

Ik hoop in ieder geval dat wij, John en ik, zodra we er ook aan toe zijn, zo mooi oud mogen worden als Frida en dat we na ons pensioen des te meer kunnen genieten van onze “oude”dag.