Waarom stierf Jezus aan het kruis?

In 2015 hebben ze mijn gevraagd om te komen spreken op de Alphacursus en uit te leggen waarom Jezus moest sterven. Gelukkig had ik een paar maanden te tijd om op zoek te gaan naar een antwoord, waarna onderstaande inleiding tot stand is gekomen.

Waarom moest Jezus sterven?

Zonde!

Wat is zonde?

Je cola knoeien op een witte bank. Dat is zonde. Wij hébben echt witte banken, 3 kinderen met heel veel vriendjes en vriendinnetjes. Geloof me. De banken blijven nooit lang wit! Voordeel: het zijn banken met hoezen die in de was kunnen, op 95’graden. Maar dat terzijde.

Als je kind zijn best heeft gedaan om een heerlijke maaltijd te bereiden. Voor het eerst helemaal alleen. Maar het is niet te eten, of het is te weinig. Dat is zonde. Onze kinderen koken regelmatig voor ons. Het gaat niet altijd even goed, maar we geven ze de kans om te leren. En de liefde die erin zit is heerlijk!

Begrijp je wel wat dat woord inhoud; zonde? Zonde; Dat is niet zo bedoeld, dáár is het niet voor bedoeld, zo is het niet bedoeld. En dat kun je vóelen.

Voelen?

Vroeger had je alleen thermometers met kwik erin. Die moest je op de ouderwetse manier gebruiken, via “achteren”. Na gebruik moest hij dan weer schoon gemaakt worden. Beiden een klusje dat je liever oversloeg, maar het moest toch gebeuren. Toen ik heel klein was deed mijn moeder dat voor me. Maar toen ik iets ouder was moest ik dat zelf doen. We hadden een thermometer die mijn ouders denk ik al vanaf het begin van hun huwelijk hadden. Ik was nog maar een kind en ziek. Ik had de thermometer gebruikt en moest hem schoonmaken. Weet u nog hoe dat ging? Onder de koude kraan waste ik het ding schoon. En daarna moest ik hem “uitslaan” om het kwik weer naar de punt toe te zwaaien. Dat ging niet helemaal goed. Ik sloeg de thermometer tegen de wasbak aan en het ding brak in stukken. Het kwik belandde in de wasbak en rolde in grote druppels naar het putje in het midden. Ik probeerde de druppels nog op te vangen en terug in de thermometer te doen, maar na een poosje begreep ik dat dat niet kon. Ik heb dikke tranen gehuild. Dat was niet de bedoeling. Ik heb het pas tegen mijn moeder durven vertellen toen ze mij ernaar vroeg. Ik voelde me zo schuldig dat ik tot op de dag van vandaag nog precies weet wat er toen is gebeurd. Zo voelt zonde.

Mijn moeder was gelukkig niet boos. Wel een beetje verdrietig. Onze volgende thermometer werd een elektrische…

Die zonde-ervaring was de eerste bewuste keer dat ik het voelde. Daarna heb ik het nog vele malen gevoeld. Als kind waren het vaak onbewust bedoelde dingen. Ik weet nog dat ik met mijn zus een kussengevecht hield in de huiskamer. We sprongen daarbij van bank naar bank, naar stoel, over de salontafel, over de eetkamertafel. Als twee dolle meiden renden wij in het rond, zonder de vloer te raken. Om beurten probeerde we elkaar af te gooien met een kussen. Toen ik aan de beurt was, gooide ik een kussen recht op mijn zus haar hoofd af. Ze bukte… Een mooie glazen lamp die aan de muur hing sneuvelde. Dat was het einde van de pret. We hebben van schik alles opgeruimd en een briefje neergelegd dat we zo’n spijt hadden van het stuk maken van de lamp. En toen zijn we stilletjes naar bed gegaan. Huilend. We hebben ons nog dagen daarna ellendig gevoeld. Mijn vader en moeder hebben ons de volgende dag alleen ‘the look” gegeven, die ik tegenwoordig ook aan mijn kinderen geef als ze iets doen wat niet zo hoort, maar als ik er niet echt boos om kan worden.

Een van de laatste keren dat ik totaal onschuldig iets deed, wat ik beter niet had gedaan, was toen ik had leren duiken. Ik was echt nog klein voor mijn gevoel. Mijn zus kon nog niet duiken en ik wilde het haar leren. Daar was ik echt eerlijk en oprecht in. Ik had mijn zus op de tafel gezet. Teentjes over de rand van de tafel. Handjes op elkaar, armen gestrekt boven het hoofd. Hoofdje buigen. Door de knieën zakken. En dan afzetten! Een klein zetje van mij onder haar billen liet haar voorover duikelen van de tafel. Een moment van triomf; ze kán het! En dan spijt. Mijn zus beland op haar hoofd op de grond en blijft heel even liggen om vervolgens heel boos op mij te worden en stampvoetend naar boven te gaan. Ik durfde haar niet meer aan te kijken en ik heb me er heel lang voor geschaamd. Het speet me zo!

Toen ik wat ouder werd, ging ik ook bewuster dingen doen die niet mochten. Ik begon leugentjes te vertellen tegen mijn ouders. Ik spijbelde weleens op school. Ik ging ‘s nachts stiekem naar buiten. Ik was een tiener…. Mijn ouders hebben het niet makkelijk gehad met mij. En dat is zacht uitgedrukt. Het begon klein, maar hoe meer ik zondigde tegen de regels van mijn ouders, hoe minder ik ze aan durfde te kijken. En hoe minder ik ze aan durfde te kijken, hoe groter mijn zonden werden.

Toen ik een jaar of 18 was en volwassen werd, ben ik het huis uitgegaan en op mezelf gaan wonen. De afstand die letterlijk tussen mijn ouders en mij ontstond was voldoende om van een afstand te kunnen zien wat ik mijn ouders een verdriet had aangedaan. Hoe langer ik het huis uit was, hoe meer herinneringen er naar boven kwamen en de bijbehorende blikken van verdriet op het gezicht van mijn moeder, de teleurstelling in de ogen van mijn vader.

Na een paar weken heb ik de trein gepakt en ben naar ze toe gegaan. Ik heb mijn moeder en vader verteld hoeveel spijt ik had van alles wat ik hen had aangedaan. Ze waren nog steeds niet boos. Maar ze waren wel blij dat ik nu zelf inzag wat ik verkeerd had gedaan. En ze hebben het me vergeven. Natuurlijk. Maar, nog steeds voel ik de pijn bij de herinnering.

Nu ik zelf kinderen heb, ken ik het verhaal van mijn ouders ook van de andere kant. Samen met mijn man heb ik geprobeerd om te voorkomen dat onze kinderen verdriet zouden kennen in hun jonge leven. Maar soms kun je alleen aan de zijlijn staan en ze coachen, zodat ze er sterker van worden, en slimmer. Een pijnlijk proces waar je keer op keer doorheen moet, of je wilt of niet. Vaak hebben mijn man en ik machteloos moeten toekijken als er weer een kind verdriet had. Wat hadden wij dan graag de pijn weggenomen en het verdriet zelf gedragen voor het kind. Wat hadden we graag hun kruis willen dragen

…

Maar Jezus heeft voor ons Zijn kruis gedragen. Sterker nog: Jezus is voor ons gestorven! Niet zomaar gestorven, maar gestorven aan het kruis. Een vreselijk martelwerktuig waar alleen de grootste misdadigers aan werden gehangen. 

Waarom?

Ik vraag het aan mijn jongste dochter. “Twee woorden,” zegt ze terwijl ze één-voor-één haar vingers in de lucht steekt, “Onze, en Zonden.” Maar waarom dan? Vraag ik haar. “God vond de aarde niet meer mooi omdat de mensen zondigden en toen stuurde Hij zijn Zoon zodat die daar iets aan kon doen.”

Ze heeft het goed begrepen. God had de aarde geschapen. Het was een paradijs hier op aarde. Maar Adam en Eva hadden als eerste mensen ook als eerst gezondigd. En dat stukje DNA zit in ons allemaal.

In het verhaal van Noah lees je hoe God veel verdriet had over hoe de mensen hier op aarde leefden en besloot de aarde te ‘reinigen’ met een zondvloed. Alleen Noah en zijn gezin bleven in leven.

Maar na een heleboel jaren gingen de mensen toch weer hele lelijke dingen doen. Ze zondigden veel en heel erg. Daarom zond God zijn Zoon naar de aarde. We hebben net Zijn geboorte gevierd. Toen Jezus oud genoeg was is Hij de mensen gaan leren wie God is. Hoe ze Hem kunnen vinden, hoe ze kunnen bidden. Maar vooral hoe ze als goede mensen moeten leven, samen met God. Dit deed Hij niet alleen maar met een aantal leerlingen, die Hem overal in volgden. Die leerlingen begrepen het eerst niet, maar ze namen de dingen die Jezus hun leerde wel aan, zonder te begrijpen.

We kennen het verhaal van hoe Jezus stierf denk ik allemaal wel. In het kort: Jezus werd verraden, moest voor het Sanhedrin, de rechtbank, verschijnen, maar had geen schijn van kans. Het had allemaal zo moeten zijn. Jezus werd eerst flink gemarteld. Hij werd geslagen met vreselijke werktuigen die zijn hele huid open maakten. Hij werd in het openbaar vernederd doordat zijn kleren werden afgenomen en hij alleen in zijn onderkleed moest lopen, wat ook in die tijd al heel vernederend was. En Hij werd bespot, hij kreeg een kroon op zijn hoofd gedrukt met grote stevige doorns eraan, waarna het bloed over zijn gezicht stroomde. Toch; Jezus heeft zich geen enkel moment verzet. Het moest zo zijn en dat wist Hij. Jezus moest zijn eigen kruis de berg op dragen en daar is Hij aan het hout genageld met grote nagels (spijkers). Jezus liet het allemaal over zich heen komen en absorbeerde, zoals een spons water opneemt, alle zonden van de wereld.

Een stukje uit de Bijbel:

Marcus 15, 33-39 [33] Toen het zesde uur* aangebroken was, viel er duisternis over het hele land, tot aan het negende uur. [34] Op het negende uur riep Jezus met luide stem: ‘Eloi, Eloi, lema sabachtani?’ Dat betekent: Mijn God, mijn God, waarom hebt U Mij in de steek gelaten? [35] Sommige omstanders die het gehoord hadden, zeiden: ‘Hoor, Hij roept Elia!’ [36] Een van hen rende weg, doopte een spons in wijn, stak die op een rietstok en wilde Hem te drinken geven. ‘Laten we eens kijken of Elia Hem eraf komt halen’, zei hij. [37] Maar Jezus had, na het slaken van een luide kreet, de geest gegeven. [38] Het voorhangsel in de tempel scheurde van boven tot beneden in tweeën. [39] Toen de centurio* die tegenover Hem stond, zag dat Hij op deze manier de geest gaf, zei hij: ‘Inderdaad, die man was de Zoon* van God.’

Daarom!

In mijn zoektocht van de afgelopen weken naar waarom Jezus voor ons moest sterven, heb ik veel gelezen en met een aantal mensen gepraat die me interessante en mooie dingen zeiden. Maar pas toen ik dit stukje tekst had gelezen vielen er puzzelstukjes in elkaar. “Toen het zesde uur was aangebroken, viel er duisternis over het hele land.” Jezus had zoveel zonden op zich genomen dat het er donker van werd. Jezus, zoon van God, maar ook zelf helemaal God. 

Voelen wij ons zelf ook niet zo, als we een zonde hebben begaan? Ik wel. Ik voel me ellendig, verdrietig, wil het liefst de hele dag in bed blijven liggen, in het donker. Ze zeggen ook weleens: “die heeft iets gedaan wat het licht niet kan verdragen” of: “hij heeft een ziel zo zwart als de nacht.” Zo voelde God zich, zo voelde Jezus zich. Al die zonden die Hij droeg op dat moment aan het kruis.

Die zonden die Hij droeg, zorgden er niet alleen voor dat Hij zich zo somber voelde, maar ook dat Hij de aanwezigheid van zijn Vader niet meer kon ervaren, terwijl zijn Vader juist heel dicht bij was. Toch voelde Jezus zich verlaten. Zijn moeder stond voor Hem. Zijn Vader was heel dichtbij en toch zegt Hij: “God, mijn God, waarom hebt U Mij in de steek gelaten?”

En dan slaakt Hij een luide kreet en geeft de geest. Jezus sterft. En met Jezus, sterven de zonden met Hem mee. Jezus sterft de dood. Letterlijk.

Conclusie

Wat moet dat een indruk gemaakt hebben. God offert zijn Zoon op voor onze zonden. En Jezus weet dat en verzet zich niet. Hoe groot moet Gods Liefde wel niet zijn voor ons, dat Hij zichzelf opoffert voor ons! Wat een geweldig cadeau is dat, wat Jezus ons gaf! Wat moet Hij veel van ons gehouden hebben!

God houdt net zoveel van ons als wij van onze kinderen houden. Nog méér zelfs! Zoveel, dat Hij een heilsplan maakte. Hij kwam door zijn Zoon naar de wereld en stierf aan het kruis. Daar hangt Hij; armen gespreid, om te laten zien hoeveel Hij van ons houdt. Zóóó veel!