Ochtendspits
Omdat ons stafbureau aan de andere
kant van Tilburg is van mijn huis uit, moet ik elke ochtend zo’n 10 kilometer
fietsen Ik ben dan zo’n 45 minuten onderweg op mijn e-bike. Genoeg tijd dus om
lekker weg te mijmeren of avonturen te beleven.
Ik
vroeg me vanmorgen af:
Ik
weet niet wat erger is;
De
kindertjes die rijen dik over het fietspad uitwaaieren en ik –met gevaar voor
eigen leven- moet zien hoe ik er zonder kleerscheuren langs kom. Zonder mezelf
te ergeren overigens, dat heb ik me lang geleden voorgenomen, zodat ik niet
meer zo gefrustreerd op mijn werk aan zou komen. En ja: het is mogelijk om
jezelf daarin te trainen, maar je moet het in eerste plaats echt willen en in
tweede plaats volhouden en volharden. Dat is wel een hindernis bovenop de
hindernis…
Of:
De
jonge heren die zich – voordat ze de deur uitgaan – ’s morgens bedekken onder
een dikke laag dure geuren (die blijven het langst hangen), om vervolgens
welriekend op de fiets te stappen om naar school, werk of universiteit te gaan.
– De heren die veel aandacht aan hun uiterlijk en kleding besteden zijn het
ergst. – Als ware wegpiraten op hoge fietsen banen ze zich een weg tussen de
rondfietsende kindertjes. En elke keer als ik mijn mond open doe om adem te
halen krijg ik een flinke hap deodorant, aftershave of eau-de-cologne binnen. Ik
denk dat als de geuren kleuren zouden zijn, Tilburg elke ochtend zou veranderen
in een heus Hindoestaans Holi-feest. Dat zou een mooi gezicht zijn zo ’s morgens
vroeg op mijn fietsje in het koude Tilburg!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten