Parijs, vrijdag 13 november 2015

Aanslagen Parijs

Vrijdag 13 november 2015

 

De mensen zijn verslagen, bang, wantrouwend. Versuft lopen ze rond. Vragen zich af of het werk wat ze vandaag doen nog wel zo belangrijk is, of ze hun geliefden vanavond nog wel terug zullen zien, of ze de man aan de overkant nog wel kunnen vertrouwen…

Profielfoto’s op Facebook kleuren blauw-wit-rood, kerken houden de deuren open, op maandag is er een minuut stilte. Alles draait om de aanslag in Parijs.

Normen en Waarden

Het is verschrikkelijk wat er is gebeurd in Parijs. Zoveel doden om niets. Zomaar. Ja, om de ideologie van iemand die werkelijk gelooft dat wat hij doet – goed is. Een ideologie die alleen de insiders kunnen volgen en begrijpen. Een ideologie die alleen maar groeit naarmate normen en waarden van de samenleving dalen. Normen en waarden die gelovige moslims (géén extremisten!) tegen de borst stuiten. Trouwens, niet alleen de moslims, maar ook de gelovige christenen. Meisjes met veeeeeel te korte rokjes, meisjes die topless aan het strand liggen, het alcohol- en drugsgebruik, relaties die massaal stuklopen, ongewenste kinderen die weggehaald worden, kinderen die steeds jonger seksueel actief zijn en een staat die het aanmoedigt, de media en een overheid die meent alles te moeten kunnen zeggen in het kader van de vrije meningsuiting… Ik snap het wel…

De hele maatschappij verloederd naar een egoïstisch “ik-tijdperk”

Men vinden dat kinderen moeten experimenteren, vrij moeten zijn, eigen keuzes moeten kunnen maken. Daar is niks mis mee, maar dan moet een kind wel eerst zijn grenzen kennen en evenwichtig zijn.

Sexy is goed, want dan ben je populair, en dat is weer goed omdat je het dan stukken makkelijker hebt op school. Als een jongen daar gebruik van wilt maken, zeg ze geen ‘nee’, want dan is ze ineens niet meer leuk en bovendien, wat kan haar gebeuren, ze slikt de pil en hij zegt toch dat hij haar leuk vindt?

Papa en mama zijn niet meer bij elkaar, maar dat is goed, want dan laten we zien dat we elkaar niet nodig hebben, dat we zelfstandig genoeg zijn en sterk, dan krijgt mama weer een nieuwe vriend (of vriendin) en papa een nieuwe vriendin (of vriend), en dan krijg je er ook weer 4 nieuwe opa’s en oma’s bij, en al die cadeautjes die je dan krijgt met sinterklaas!

Als we ergens op uitgekeken zijn, dan kopen we een nieuwe. Wat nog goed is wordt weggegooid. Koop je een nieuwe broek omdat de oude begon te scheuren? Koop je een nieuwe auto omdat de oude niet meer door de APK kwam? Koop je een nieuwe bank omdat de veren door de bekleding steken? Wanneer heb jij voor het laatst kliekjesdag gehad?

Tegen de stroom in probeer ik mijn kinderen mee te geven dat ze niet alleen op de wereld zijn, dat ze voor de ander moeten zorgen, dat ze trots moeten zijn op zichzelf omdat ze kostbaar zijn, dat ze de aarde in bruikleen hebben en straks weer moeten doorgeven aan hun kinderen en zij weer aan hún kinderen, dat ze er zuinig op moeten zijn. Buiten een handjevol vrienden, vind ik hier nergens steun in. Ja, wel in een ideaal hier en daar, maar voor velen is het een onhaalbare zaak om echt radicaal te zijn.

Sterfelijkheid

Naast dat het verschrikkelijk is, wat er in Parijs is gebeurd, is het ook de normaalste zaak van de wereld. Dat het nu steeds dichter bij komt maakt het tastbaarder, maar dit soort geweld is altijd al geweest. Vandaag de dag worden er dagelijks meisjes verkocht als seks-slaaf, worden moeders of vriendinnen gestenigd, worden mannen en kinderen de nek doorgesneden en hoofden afgehakt, worden mensen doodgeschoten.

Tegelijk worden duizenden kinderen vermoord omdat het niet geboren mag worden, worden mensen doodgereden op straat omdat een bestuurder zijn ogen niet op het verkeer gericht houdt, sterven mensen omdat ze zich ziek gegeten hebben, sterven ze aan kanker omdat ze hun verdriet nooit hebben kunnen uiten, sterven er mensen aan zelfmoord omdat ze zich diep – diep ongelukkig voelen of geen andere uitweg meer zien, sterven er kinderen door de klappen van hun vader, jaarlijks raken er mensen gewond, of gaan dood aan hun verwondingen door het zware vuurwerk van hun buurman.

Maar ook sterven er dagelijks mensen aan een hartaanval, aan ouderdom, aan een longontsteking, aan een val met de fiets.

Het is nu eenmaal een gegeven: De dood hoort bij het leven. De vriend die iedereen het liefst buiten de deur houdt. Maar het feit blijft: Wie geboren wordt, sterft op een dag. Zelfs planten sterven! Waarom zijn we er dan zo bang voor?

Ik heb jaren geleden de dood omarmt als mijn vriend. Ik heb vrede met hem gesloten. Sindsdien is de angst voor de dood weg. Natuurlijk steek ik mijn kop niet in het zand, nee, ik heb ervoor gezorgd dat ik kan gaan als het mijn tijd is. Ik laat de generatie die na mij komt mijn gedachtegoed na. Mijn kinderen weten dat ik van ze houd, net zoals mijn lieve echtgenoot, ze weten dat ik vanuit de hemel naar ze kijk en dat ik super-trots ben op wie ze zijn en wie ze worden. Ik schrijf ontzettend veel, zodat mijn kinderen mij altijd in mijn verhalen terug kunnen vinden en dat de generaties na hen mij ook kunnen leren kennen. Ik probeer vanuit mijn geloof zo goed mogelijk te leven, liefde te verspreiden, vrede te stichten en vreugde te zaaien. Ik zorg ervoor dat de band met mijn hemelse Vader altijd goed is, ik praat veel met Hem en bid veel. Als ik dood ga, dan ben ik voorbereid. Zoals mijn papa altijd zei: “Als Zeeland overstroomt, dan is het gedaan met ons. Dan zijn we (mijn mama en hij) dood.” Heel nuchter, maar oh, zo waar!

Ooit zei iemand tegen me: Het is niet belangrijk dat je geboren bent, of dat je sterft. Wat belangrijk is, is datgene wat je ertussenin doet.

Maak dat dát belangrijk is, zorg dat je iets waardevols bijdraagt aan de nalatenschap van de wereld. Zorg dat de wereld een stukje mooier en liever en vrediger wordt. Houd van de mensen om je heen, maak recht wat krom is en heel wat gebroken is, zeg sorry tegen iedereen waarbij je iets verkeerd hebt gedaan. Dan ben jij straks ook voorbereid om de dood recht in de ogen te kijken en hem te verwelkomen!

Natuurlijk hoop ik dat er nooit een geliefde het slachtoffer wordt van een terroristische aanslag. Maar voor miljoenen mensen is dat al gebeurd. Moeten we ons bang laten maken? Nee, want waar angst is, kan geen liefde zijn. De kinderen, mannen en vrouwen die zich bij extremistische groeperingen aansluiten kennen de liefde niet. Sterker nog, hun hart is vergiftigd door haatzaaiers, versteend door het uitzetten van hun gevoel. Hoe meer wij de liefde aan hen voorleven, hoe groter de kans dat ze vroeg of laat geraakt en besmet worden met de liefde. En als hun hart dan weer gaat voelen, dan voelen ze echt wel wat goed is en wat niet goed is. Liefde is de enige oplossing voor een probleem als de IS.

Ik ben niet gechoqueerd door de aanslag in Parijs. Ik vind het erg, maar ik ben niet gechoqueerd. Het zat eraan te komen. En de maatschappij heeft er zelf toe bijgedragen.

Maar dezelfde maatschappij kan ook het tij doen keren. Wees je bewust wat en wie echt belangrijk is, ga weer naar de kerk, laat het christendom explosief groeien. Samen kunnen we dan het licht terug in de wereld brengen, samen kunnen we het donker verbannen. Samen kunnen we de liefde verspreiden tot in de harten van alle andere mensen. Samen kunnen we de haat uit de wereld helpen.

Hieronder nog een ontroerend mooi filmpje:

Franse kleuter over aanslagen