Niveau

 

Niveau...

Niveau...

Ik hoor (en denk) de laatste tijd vaak het woord niveau...

- - - - - - - - - - - - - - - - -

Op tv proberen twee mensen de liefde te vinden, maar zitten beiden op een heel ander niveau. De een is boers en lomp. Door hard werken heeft hij kunnen bereiken waar hij nu staat in het leven. Deze arbeidsethos heeft hem gevormd en gehard. Zijn handen zijn ruw, zijn kleding altijd vies. Hij laat niet met zich spotten en neemt geen blad voor de mond. Met ruwe woorden kwetst hij degene die het dichtst bij hem staan, maar ze weten dat zijn hart op de juiste plaats zit. De ander is een prinses die zich kan veroorloven om uitgebreid van elk bloemetje en zuchtje wind te genieten. Ze voelt zich één met de natuur. Haar dure kleding, strak gekapte kapsel en feilloos gelakte nagels altijd onberispelijk. Dat ze met deze keuzes ook de natuur veel schade berokkend wuift ze met flair weg. Met zoete woorden probeert ze iedereen te paaien en voor zich te laten werken. Alles wat ze doet lijkt een toneelstuk dat tot in de finesse is ingestudeerd. Het zijn twee totaal tegenovergestelde mensen die ervoor kiezen om de liefde tussen hen een kans te geven. En hoewel tegengestelden elkaar aantrekken, vechten deze mensen elkaar binnen een paar dagen de tent uit. De kijker kiest massaal de kant van de lompe boer en kan het zweverige prinsessengedrag van de vrouw niet waarderen. 

Bij een andere deelnemer zijn twee liefdeskandidaten. De een kijkt op de ander neer en zegt "Hij is niet osm," en legt uit wat dat betekent: "dat betekent dat hij niet bij ons soort mensen hoort. Hij heeft niet dezelfde studie gedaan en kan niet meepraten op ons niveau". Ik vind dat van weinig klasse getuigen, maar dat zal wel komen omdat ik niet zijn soort mens ben.

- - - - - - - - - - - - - - - - -

Een meisjes dat speciaal onderwijs volgde, probeert zich op te trekken aan het meisje met ‘social skills’ dat naast haar woont en een rijke vriendenkring heeft. Binnen twee avondjes wijnen zijn ze ‘besties’ in de ogen van het meisje. De vriendin laat het meisje steeds meer toe, ze wisselen sleutels van hun huizen uit en gaan vaak samen op stap. De vriendin ziet haar vaste vriendengroep steeds minder vaak, maar dat is niet erg, want met het meisje om haar heen hoeft ze zich nooit te vervelen. Maar dan gaat het meisje de vriendschap claimen alsof zij de enige is die recht heeft op de aandacht van haar vriendin. Er gaat geen dag voorbij dat het meisje en de vriendin bij elkaar zijn. De vriendengroep probeert af en toe nog wel eens contact te maken, maar als het meisje een dag laat afweten heeft de vriendin behoefte aan even niets. De vriendengroep begrijpt dat, maar probeert steeds minder vaak een hand uit te reiken. Hoewel de toewijding en adoratie van het meisje schattig en lief is, ze verstikt de vriendin die ze zo geweldig vindt en vernietigd daarmee hun vriendschap.

Het is alsof het meisje de tuin van haar vriendin in wil, maar dan moet ze wel een hoge schutting over. Voor de vriendin is het geen probleem om in de tuin te komen, de deur opent zich automatisch voor haar, maar het meisje zal altijd over de schutting moeten komen. En omdat het meisje zo schattig is, -en ach, de vriendin heeft ook wel wat medelijden met haar,- besluit ze om het meisje een knietje te geven, zodat die ook de tuin in kan. De vriendin zet zich schap en gaat stevig tegen de schutting staan. Het meisje plaatst een lompe schoen in de handen van haar vriendin. Ze grijpt de jas van haar vriendin bij de schouders en trekt daarbij aan de haren die daar los hangen. Haar lompe voet schiet uit de handen van haar vriendin en beland op een nare manier op haar bovenbeen. Het meisje zet haar andere schoen op het andere bovenbeen en grijpt met haar handen achter het hoofd van de vriendin. Haren blijven in de vele armbanden hangen als de handen van het meisje de planken van de schutting grijpen en het meisje rechterop gaat staan. De lompe schoenen draaien en de randen boren zich nog dieper in de bovenbenen van haar vriendin. Ze glijden langzaam naar beneden voordat het meisje zich optrekt en op de schouders van haar vriendin gaat staan. De losse haren die over de schouders hangen niet ontziend. Het meisje zet nog een laatste stap omhoog. Ze plaatst beide schoenen op het hoofd van haar vriendin en zet met grote kracht af. De vriendin zakt tegen de schutting door haar knieën naar beneden. Ze zit onder de blauwe plekken, haar kapsel is bedorven en ze mist hele plukken haar. Het meisje kon de bovenkant van de schutting grijpen en hangt daar nu. Tijdens de sprong kon ze zich net genoeg optrekken om de tuin in te kunnen kijken. Wat ze zag beviel haar zo erg, dat ze meer wilde van wat ze zag. Daarom laat ze zich vallen en probeert opnieuw of de vriendin haar een knietje wilt geven...

- - - - - - - - - - - - - - - - -

Vanmorgen keek ik uit mijn slaapkamerraam in de toppen van de bomen voor ons huis. De vogels springen van de ene tak op de andere. Ze tjilpen naar elkaar en houden zo contact.

Ik moest denken aan de verschillende niveaus. Is niet iedereen gelijk en evenveel waard?

Zijn wij niet net als die vogels, ieder in onze eigen boom, op onze eigen tak, op ons eigen niveau? En ieder zingt zoals het gebekt is. Elk fluit zijn eigen lied, herkenbaar voor zijn eigen soort. 

En elk fluitje is mooi. Elk fluitje mag er zijn, op welke tak of in welke boom de vogel ook zit.

Ik vond het een mooie gedachte.

Laat ieder zo zijn als hij is. Maar vooral ook: laat jezelf zo zijn als jij bent!

- - - - - - - - - - - - - - - - -

Als receptioniste op het werk zit ik op het laagste niveau. Al het werk van andere mensen kan zomaar, zonder pardon op mijn bureau belanden. Vroeger was dat meer regel dan uitzondering, waardoor. Ik kreeg de bedorven kruimels van de tafel en kwam daardoor bijna niet meer aan mijn eigen werk toe. Ik voelde dat ik mijn kwaliteiten niet kon benutten en merkte op een gegeven moment dat ik verdoofd werd voor alles wat ik zou moeten voelen. Op mijn werk was ik een robot. Toen ik burn-outklachten kreeg heb ik met een coach mijn manier van werken veranderd. Er is op mijn werk veel veranderd. Heel veel. Ik heb meer regie en grijp de kans om zelf werk naar me toe te trekken. Mensen weten me nu te vinden als ze mijn expertise nodig hebben en ik kan weer doen waar ik energie van krijg. Hoewel ik nog steeds receptioniste ben, voel ik niet meer dagelijks dat ik aan het eind van de voedselketen sta. Daarbij heb ik afgelopen jaar een hele dure opleiding mogen doen, waar ik ook nog dagen vrij voor heb gekregen en de reiskosten betaald kreeg. Ik heb geen cent uit te hoeven geven. Afgelopen week kreeg ik mijn laatste cijfer terug, een onverwachte 10! En vandaag… Vandaag kreeg ik mijn diploma per post binnen. Ik ben secretaresse… mét diploma!!!

Ik ben een niveau gestegen!!